İyi geceler mesajı atan birisi var :')

Oyunun sonları harika ve çok gerçekçi, neredeyse ddlc kadar etkileyebilirdi beni ama ya sanırım psikolojim artık çok daha iyi ya da çok daha kötü...

O kuzu şimdi kendini peygamber sanıyor, aç karınlarını doyurmak için erzağım kalmadığı zaman 3 gün oruç tutturuyorum, birisi bana karşı mı geliyor onu akıllanana kadar cezalandırıyorum, birisi benden şüphe mi ediyor hemen kurban ediyorum bu sayede hem ondan kurtuluyorum hem de geri kalan kullarım bana daha çok itaat ediyor. Kendi kendime savaşlara katılıp kendimi kahraman ediyor ve bunu onlar için yaptığımı söyleyip kendimi yüceltiyorum. Sürekli propaganda yapıp kuzularımın beynini yıkayıp bana daha çok bağlanmalarını sağlıyorum. Onları cihat yapmaya ikna edip eğer ölürlerse cennette bir yer garanti ediyorum ki çok azı geri dönebiliyor, bu riskin gayet de farkındayım. Tutsak köleleri para karşılığında alıp onları kurtardığımı söyleyip bana yalvardıktan sonra bağışlıyorum ve kendi kölem halime getiriyorum. Düşmanlarımı öldürdükten sonra onun kalbini söküp müritlerime armağan ettikten sonra tüm şüpheleri bitmiş oluyor. Bu yazıyı daha da uzatabilirim, bir kutsal kitap gibi ama o kadar sıkıcı olmasını istemiyorum...