Cichociemni

Byli polskim oddziałem specjalnym z czasów II wojny światowej, wyszkolonym i wyekwipowanym przez Brytyjczyków. W latach 1941–1944 w tajnych zrzutach spadochronowych Cichociemni przedostawali się do kraju i dołączali do Armii Krajowej. Walczyli w zasadzie we wszystkich oddziałach bojowych Polskiego Państwa Podziemnego.

Wyróżniali się świetnym wyszkoleniem i niezrównanym żołnierskim etosem. Specjalizowali się w działaniach partyzanckich: dywersji, sabotażu, kontrwywiadzie i walce na tyłach wroga. Pierwszy ich zrzut pod kryptonimem „Adolphus” przeprowadzono w nocy z 15 na 16 lutego 1941 roku. Łącznie zorganizowano ponad 80 takich przelotów. Wojny nie przeżyła około 1/3 z ponad 300 Cichociemnych, którzy zostali przetransportowani do kraju. Część po aresztowaniu przez Gestapo zażywała truciznę.

Po wojnie wielu kontynuowało walkę w podziemiu antykomunistycznym, tak jak jeden z najsłynniejszych Żołnierzy Niezłomnych – Hieronim Dekutowski, ps. Zapora. Wielu Cichociemnych po aresztowaniach przez Sowietów zostało wywiezionych w głąb Rosji. Na ośmiu żołnierzach sądy PRL wykonały wyrok śmierci. Nazwa oddziału była w Polsce Ludowej zakazana. Dziś jego tradycję kultywuje między innymi jednostka specjalna GROM im. Cichociemnych Spadochroniarzy Armii Krajowej,