nikt tak naprawdę nie wie. może nie było żadnego powodu. może wszystko, czym jesteśmy, to tylko przypadek rozciągnięty w czasie — atomy ułożone we właściwy (lub niewłaściwy) sposób. ludzie zachowują się, jakby za każdym rogiem krył się jakiś cel, jakby sens był czymś, co w końcu odkryjemy, jeśli tylko będziemy kontynuować nasze działania. ale co, jeśli tak nie jest? co, jeśli to tylko my, błąkający się po pływającej skale, udający, że mamy nad wszystkim kontrolę?

Budujemy miasta, relacje, cyfrowe światy, tylko po to, aby odwrócić uwagę od tego, jak kruche jest to wszystko.
A jednak niszczymy rzeczy z tego samego powodu – ponieważ w głębi duszy wiemy, że nic nie trwa wiecznie.
Nic nie trwa wiecznie. Ludzie odchodzą. Wspomnienia blakną. Nawet najgłośniejsze chwile w końcu cichną.

Ale pośród tego wszystkiego – hałasu, ciszy, wszystkiego i niczego – decydujemy się iść dalej. Nie dlatego, że wiemy, co robimy, ale dlatego, że chcemy, aby coś miało znaczenie, nawet jeśli tak nie jest.

I może właśnie tym naprawdę jesteśmy:
rzeczami, które się psują, a potem odbudowują.
Rzeczami, które nie wiedzą, dlaczego tu jesteśmy, ale zachowują się tak, jakbyśmy wiedzieli.
Tymczasowe migotanie w obojętnym wszechświecie... Próbujące pozostawić po sobie coś, co przetrwa dłużej niż my sami.